از آخرین روزی که چیزی نوشتم 2 سالی می گذرد.

باز دلم می خواهد بنویسم. نوشتن به من فرصتی می دهد تا بتوانم در آن لحظه ای همانطور فکر کنم که خودم می خواهم و همانطور احساس کنم که می پسندم.

این دنیای اختصاصی متعلق به خود خود من است.

خوب بمان ... !

حرفهایمان خیلی زود خودمانی شد . خیلی زود فهمیدم که او با بقیه فرق دارد : ساده تر بود و صمیمی تر، مهربان تر ...

نشستیم از افکارمان گفتیم و از دردهایمان . آن موقع بود که درک کردم دلبری تنها در دو چشم زیبا و حرفهای کودکانه نیست . دلبری را باید گاهی در عمق روحی پیچ در پیچ جست. گاهی این افکار هستند که دوست داشتنی می نمایند . گاهی آهی از سر همدردی است که دل می برد، تازه می کند ...

.

با او بودن حسی داشت . درست نامش را نمی دانم ... شاید دوستی بود یا همدلی یا عشق . هر چه بود مرا وا میداشت ازبودنش خوشحال باشم . نمی گویم او تنها کس بود ، ولی می دانم یکی بود از هزار.

روزها می رفتند و باهم روزگار می گذراندیم . همه چیز خوب بود و او بود ، من هم بودم .. تا تردید نیامده بود ، بودم .

.

رهایش کردم .. بی خداحافظی .. بی آنکه نام و نشانی از خود برایش باقی بگذارم . آن تردید لعنتی باز هم شکستم داده بود . فکر می کردم باید کاملتر شوم. بزرگتر شوم. آدم شوم.

.

و حالا بازنده ام ، بازنده ای که هنوزامید دارد تلافی کند آن همه خوبی و پاکی را. آن همه مهربانی را.

و بر می گردم. من به شرافت همه ی آن خوبی ها قسم خورده ام که برگردم .. . بر می گردم و دوباره همه چیز همان می شود که او می خواست و من می خواستم.و شاید بهتر: این بار چیزی برای از دست دادن ندارم، این بار برای بردن می آیم.

برمی گردم تا با هم زندگی را زیباتر کنیم. و اگر زیبا نبود، زیبایی را بیافرینیم و در هوای خنک با هم بودنمان نفسی از ته دل بکشیم و جانی بگیریم.

پس تا آن لحظه ی شیرین بمان ... و خوب بمان!

انقباض ثانیه ها .. ثانیه های انقباض

این روزها حتی وقت برای فکر کردن هم ندارم... این روزها برای من پر است از بی خوابی ... و کار و کار و کار .. و تجربه هایی هیجان انگیز در دنیایی تازه که سالهاست در انتظارشان بوده ام ... این روزها همه اش وقت کم می آورم ...اگر بگویم خسته نیستم دروغ گفته ام اما باور کن خستگی این روزها هم شیرین است !

این روزهای کم رنگ ...

این روزهایم طور دیگری است ..بس عجیب و نا شناخته ... و سر در گم ...

آیا خوشبختی ازکوچه پس کوچه های همین روزها خواهد گذشت؟

نمی دانم ...

یک روز برفکی !

فردا شاید همان روزی باشد که بعد ها در باره اش بگویم :" ... از همان روز بود که همه چیزعوض شد ... کم کم خوبی ها داشتند می آمدند .. دیگرهوا داشت خنک میشد"
تا الان که همه چیز خوب بوده است ... دوست دارم فردا هم همینطور باشد.
...
تا فردا !

آخر خط را دوست ندارم

فکر می کنم یکی از چیزهای خوب این است که : آخر خط را دوست ندارم .. دوست ندارم را می شود گفت اعتقاد ندارم .. یا هرگزبه آن فکر نمی کنم ...

من می گویم همیشه راهی هست .. فقط گاهی پیدا کردن این راه سخت است و گاه آسان.. آسانی اش به این است که بعضی وقت ها با یک معذرت خواهی ساده همه چیز حل می شود .. فرصت دوباره ای میابی تا همه چیز را جبران کنی .. و نشان بدهی آن خطا جزیی از تو نیست .. اصلا افکارت با آن همرنگ نیست .. سختی اش هم ربط دارد به توان مبارزه ی تو .. تا محیط حوصله اش چقدر باشد و تا چه حد توان پذیرش بازگشتت را داشته باشد .. هر چه این کم حوصله تر باشد تلاش تو نیز باید بیشتر شود .. تلاش و تلاش .. تلاشی که تنها آشنای راه هدفش است و نه خستگی .. و نگاه تو .. نگاه مثبت تو که می خواهد طراوت را ببیند .. زیبایی را ببیند .. و گوشه چشمی هم به کژی ها دارد البته .. و چون در افق نگاه خود آن زیبایی را می بیند لبخندی میزند و بعد از بدی ها پله میسازد تا بلند تر شود و بالاتر رود ...

این درست ازهمان هایی است که می گویم خنک است!

خُنک !

انگار نه انگار همین یک ساعت پیش بود که چشمهایم از بی خوابی می سوخت .. همیشه همین است .. از بچگی عادت کرده ام تا سرحد مرگ بیدار بمانم تا بدنم کرخت شود ، فرمانده ی بزرگ دستور خواب را صادر کند و آنوقت به خوابی عمیق فرو روم گویی بیداری ای در پیش نیست ..


گفتم عادت کرده ام .. شاید باید می گفتم عادتم داده اند .. عادت های غلط .. تربیت های سر سری .. زندگی دلبخواهی... آزاد .. و آزاد .. اما آن هم شرایطی دارد .. آزادی در ولنگاری .. آزادی در دروغ .. آزادی در بی فکری ... آزادی در بی تربیتی .. آزادی در سهل انگاری .. آزادی در خنده های بی مورد .. گریه های بی مورد ..


البته همیشه که نمیشد این شرایط را فراهم کرد .. گاهی هم احساس می کردند باید دیکتاتور بود .. دیکتاتوری در افکار دگم .. دیکتاتوری در باورهای گندیده .. دیکتاتوری بر سر دو راهی زندگی می کنم یا زندگی می کنیم ...


و سرنوشت .. سرنوشت را که آخر نفهمیدیم هست یا نیست .. هیچ کاره است یا همه کاره .. بچه تر که بودم از یکی پرسیدم فلانی .. سرنوشت چیست؟ او که آنموقع ها چپ بود و بعد ها حسابی راستش کردند گفت "خرافه است و خرافه مال قدیم است .. بشنو ولی باور نکن! " من البته تا الان هم تمام سعی خودم را کرده ام که باور نکنم .. ولی راستش بعضی وقتها خیلی دلم می خواهد همه چیز را بیندازم به گردنش .. بعد که کلنجارم با ذهن ریاضیاتی ام تمام میشود مصالحه می کنیم.. تسهیم به نسبت .. نصف نصفش اگر کنیم دیگر او هم قبول دارد سرنوشت را ...


همه ی اینها که گذشت میرسیم به من .. منی که باید همیشه درشت تر باشد و از همه سر تر .. من چند وقتی است که خو گرفته است به کرختی ... به اینجا که میرسد سرخ می شود .. و خجالت دارد . زشت است .. بلاست .. درد است .. وا ماندگی است .. همه ی اینها هست ولی هست .. پس تا وقتی که هست باید گفت . این یکی از آنهاست که من به آن اعتقاد دارد .. کهاین هم قصه ای دارد بس دراز... من همیشه به اعتقاد که می رسد کمی مکث می کند .. من میگوید اعتقاد به همه ی چیز های خوب است که خوب است و همه چیز وقتی خوب است که برای همه خوب باشد ... من حرف های دیگری هم دارد که بگوبد و البته همه ی حرفی های من را که نمیتوان به زبان آورد..


اینها همگی هست به علاوه ی یک حس دوست داشتنی .. درست نمیدانم چیست ولی وقتی می آید وجودم را جلا می دهد .. تازه ام می کند .. شیرینم می کند .. همان حسی است که در گرمی آغوش باز پنهان است .. همان حسی است که غروبهای بهاری قلقلکم می دهد .. همان حسی است که وقتی از کنار یاس باغچه ی نم دارهمسایه مان رد میشوم وجودم را پر از هیجان می کند ..


گفتم نمی دانم چه حسی است . ولی هر چه هست باشد، ... و همیشه باشد ... و خنک باشد ..


اینجا می خواهم خنک شوم!